Rozwiązywanie problemów
Na charakter uszkodzenia wpływa zarówno przyczyna, jak i materiał, z którego wykonano ścianę. Mur z cegły, płyty betonowe, bloczki czy silikat gazowy charakteryzują się różną sztywnością, wytrzymałością i odpornością na odkształcenia. Z tego powodu to samo odkształcenie podłoża może objawiać się w różny sposób.
Jeśli różne części fundamentu znajdują się pod wpływem różnej gęstości gruntu, odkształcają się one różnie pod wpływem obciążenia. Jedna część fundamentu osiada bardziej, druga mniej. W przypadku muru z cegły i bloczków pęknięcia są szczególnie charakterystyczne, biegnąc wzdłuż spoin i stopniowo rozprzestrzeniając się od narożników lub otworów.
Jeśli różne obszary gruntu mają różną gęstość lub nośność, fundament osiada nierównomiernie. W rezultacie powstają w nim dodatkowe naprężenia, które mogą objawiać się pęknięciami pionowymi, poziomymi lub ukośnymi. Podobne procesy są charakterystyczne dla wszystkich rodzajów fundamentów.
Pęknięcia mogą powstać wskutek nierównomiernego osiadania fundamentów, odkształcenia gruntu podłoża, niedostatecznego przygotowania podłoża, nadmiernych lub nierównomiernych obciążeń, błędów zbrojenia, odkształceń termicznych, ruchów konstrukcyjnych oraz wpływu wibracji.
To wymowny znak, że układ „konstrukcja-fundament-grunt” działa inaczej w różnych strefach. W przeciwieństwie do równomiernego osiadania, lokalne odkształcenia powodują skos budynku, redystrybuują obciążenie między ścianami a fundamentami i mogą wywołać łańcuch uszkodzeń wtórnych.
Stopniowe zagęszczanie gruntu, wypłukiwanie drobnych cząstek przez wodę, wahania poziomu wód gruntowych, niewystarczające zagęszczenie podłoża w trakcie budowy lub wieloletnie narażenie na wibracje spowodowane sprzętem i transportem zmniejszają nośność gruntu.
Ściana może również ulec przesunięciu lub wyboczeniu z powodu utraty połączenia z podłogami i innymi elementami konstrukcyjnymi. Ściana w rzeczywistości traci część swojej sztywności przestrzennej i staje się bardziej podatna na wyboczenie.